Girl Scouts make Cookies! Chyba nie tylko?

cookies

No dobra, to nas trochę podłamało. To znaczy te z nas, które wiedzą, o co chodzi w metodzie harcerskiej. Jeszcze w Tel-Avivie Hana pytała w ambasadzie (a nie jest skautką), co właściwie te amerykańskie skautki robią? Dowiedziała się tylko jednego: robią ciasteczka.

Spotykamy się z Karen Scheuerer, z Global Action Girl Scouts of the USA. Program amerykańskich skautek ściśle odpowiada wyzwaniom współczesności. Karen zajmuje się min. integracją globalnej edukacji z planem pracy skautek, tak, by brały udział w nowoczesnych, eksperymentalnych sposobach uczenia się. Karen jest skautką, w przeszłości, jako wolontariuszka, przez rok była w Chełmnie, na wschodzie Polski, gdzie uczyła angielskiego.

Girl Scouts

The Girl Scouts of the United States of America (GSUSA) jest młodzieżową organizacją dla dziewcząt w Stanach Zjednoczonych i za granicą. GSUSA określa się jako wyjątkowa w świecie organizacja zajmująca się wyłącznie dziewczętami. Celem jej działania jest wzmocnienie pozycji dziewcząt i uczenie ich wartości, takich jak: uczciwość, sprawiedliwość, odwaga, współczucie, charakter, siostrzeństwo, zaufanie i aktywność obywatelska, poprzez obozowanie, pracę społeczną, naukę pierwszej pomocy oraz zdobywanie odznak i nabywanie innych umiejętności praktycznych. Osiągnięcia skautki są uznawane poprzez awans na wyższą rangę i różnego rodzaju nagrody. To, co amerykańskie skautki cieszy najbardziej, to rozwój dziewczynki, która przychodzi do drużyny niesamodzielna, a w miarę pracy staje się aktywną uczestniczką różnego rodzaju działań.

Żeński ruch skautowy powstał w Ameryce w 1912 roku. obecnie liczy 2,5 członkiń i 1 wolontariuszek. GSUSA należą do WAGGGS-u, który liczy 10 milionów członkiń w 145 krajach świata.

Marka: skautki

Karen mówi nam, że amerykańskie skautki to marka, która kojarzy się bardzo pozytywnie – z określonym sposobem wychowania, z wartościami, gotowością do budowania obywatelskiego społeczeństwa, uczciwością i pracowitością. Na tej marce amerykańskie skautki budują swoją pozycję – pracując z politykami przy opracowywaniu programów edukacyjnych, prozdrowotnych i związanych z ochroną środowiska. Są rozpoznawalne wśród biznesmenów, mogąc liczyć na wsparcie. W lokalnych społecznościach są znane i chętnie angażują się w działania innych organizacji.

Markę skautek, prawie od początku buduje akcja sprzedaży ciasteczek. Ja nie do końca rozumiem, o co w tym chodzi. Ale może Wam się uda: Obejrzyjcie WHAT CAN A COOKIE DO?

System, metoda, cele

System organizacji pracy drużyn jest inny niż u nas. Skautki pracują w drużynach na 6 różnych wiekowo poziomach. Drużyny prowadzą wolontariuszki, czyli mamy skautek. Mamy zmieniają się, niektóre z nich organizują zajęcia w mieście, niektóre wyjeżdżają z dziewczynkami na biwaki i wycieczki w teren. Jak mówi Karen, do 15 roku życia większość dziewczynek jest w skautkach, potem zaangażowanie dramatycznie spada, do 1% w grupie wiekowej. Pytam, czy mają jakieś metody zachęcania uczennic liceów i studentek do pozostania w ruchu i pracę z młodszymi. To jest, zdaniem Karen, olbrzymie wyzwanie i jedna z podstawowych bolączek amerykańskich skautek.

Spot zachęcający potencjalne wolontariuszki do włączenia w działania skautek: http://www.youtube.com/watch?v=_tpEA-uvJuk.

To co jest naczelnym celem ruchu, to, mówiąc najprościej, podejmowanie przez dziewczyny wychowane w drużynach wyzwań i przewodnictwa w dorosłym życiu. Skautki chcą awansu społecznego dziewczynek, umożliwienia im, poprzez wzmocnienie samoświadomości i rozwoju kompetencji, współuczestnictwa w sprawowaniu władzy na równi z mężczyznami, gotowości do kreowania rzeczywistości.

http://www.girlscouts.org/today/web_video.asp

Program pracy gromad i drużyn opiera się na trzech filarach: odkrywania siebie (rozwijaj się, zdobywaj umiejętności, szukaj dla siebie wyzwań, rozwijaj myślenie krytyczne), współdziałania (współpracuj, staraj się rozwiązywać konflikty, nawiązuj kontakt ze społecznością, z której pochodzisz) i podejmowania aktywności (rozglądaj się, sprawdzaj, czego potrzebuje twoje otoczenie, rozwiązuj problemy, ucz się od innych, wzmacniaj różnorodność). To wszystko ma prowadzić do rozwijania możliwości liderskich dziewcząt.

Program został opracowany na podstawie wcześniejszych badań. Wynikło z nich, że:

·         7/10 dziewczynek deklaruje, że chce przewodzić, będąc świadomą swoich przekonań i wartości

·         6/10 dziewczynek  jest przekonana, że chce być kimś kto zmienia świat na lepsze.

Czy Amerykanki różnią się w tym od Polek? Badań porównawczych pewnie nie ma, ale możecie przeprowadzić sondy na ten temat w swoich gromadach i drużynach. Pytacie w ogóle swoje zuchny i harcerki czy chcą zmieniać świat?

Wśród obecnych kongresmenek 70% to skautki. Skautkami były aktorki, profesorki, lekarki, dziennikarki, biznesmenki i działaczki ngo. Takie, które są rozpoznawalne przez wielu Amerykanów. To znakomite zaplecze do pozyskiwania wsparcia, ale również, do stawiania za przykład, jako dowód, że świat można zmieniać.

61% amerykańskich dziewczynek myśli o sobie, że są liderkami. Co dzieje się z nimi w dorosłym życiu, że tracą to poczucie, że usuwają się w cień zostawiając mężczyznom pole do działania? O to pytają amerykańskie skautki.

Podobałoby Wam się takie stawianie wyzwań przed harcerstwem? Zgadzacie się, że to ważne?

http://www.youtube.com/watch?v=tZR54RURlGk

Jeśli chcecie więcej, szperajcie. Zacząć można tu: http://blog.girlscouts.org/.

Informacje o programie i metodach możecie znaleźć tu: http://www.girlscouts.org/gsle/, krótko i  przejrzyście.

O programie sprzedaży ciasteczek przeczytacie tutaj: http://www.girlscoutcookies.org/

A może to dobry pomysł na przedświąteczne zbiórki zastępów? Na robienie ciasteczek, nie na sprzedaż, tylko np. jako prezenty, dla rodziców, dyrekcji szkoły, nauczycieli czy organizacji, z którymi współpracujecie? Pomyślcie o tym.

Jedna z mnóstwa stron z przepisami na ciasteczka skautek: http://www.chow.com/food-news/55469/make-your-own-girl-scout-cookies/

Swoją drogą, świetne mają te multimedialne materiały, prawda? I ta radość, kolory, beztroska, których nam tak często brakuje.

Hej siostry, czeka na nas trud ogromny...

Jest poniedziałkowe przedpołudnie. W nowoczesnym biurowcu w centrum Waszyngtonu spotykamy się z Suzan Lookwood, szefową programu. Pogoda jest szokująca, ale wybaczcie, Departament Stanu nie kontroluje pogody” - śnieg, o tej porze w Waszyngtonie nieoczekiwany, pozostaje poza zasięgiem władzy. Pani Lookwood opowiada o programie, który nas czeka – przed nami spotkania z urzędnikami różnych szczebli, skautkami, działaczkami organizacji, wizyta w szkole podstawowej, udział w działaniach lokalnej organizacji oraz wizyta w amerykańskim domu. Ja mam nadzieję, że znajdzie się też czas na wycieczki w teren. No i na posmakowanie prawdziwej Ameryki, ale to chyba jest w pakiecie, jak wynika z przemówienia Pani Lookwood.

Jest bardzo międzynarodowo i na razie trochę się obwąchujemy. Wśród nas są dziewczyny z: Afganistanu, Wysp Bahama, Boliwii, Birmy, Chile, Cypru, Czech, Ekwadoru, Gambii, Indii, Iraku, Izraela, Japonii, Kosowa, Nigerii, Papui Nowej Gwinei, Filipin, Rwandy, Sierra Leone, Sudanu, Tajlandii, Togo oraz z Ukrainy. Ten kulturowy tygiel nie rodzi wielu trudności, ale otwiera oczy na stereotypy z jakimi wszystkie przyjechałyśmy. 

Uczestniczki zaczynają się przedstawiać. Po pierwszych trzech wypowiedziach mocnej uświadamiam sobie to, co niby jest oczywiste, ale do czego na co dzień nie przywiązujemy wagi. Należymy do wykarmionego świata zachodu i jesteśmy rozsmakowane w naszych oczekiwaniach, które możemy spełniać do woli. Nawet jeśli niektóre z nas nie mają zbyt wielu pieniędzy. Ale, jako kobiety, mamy prawo wyboru i jesteśmy niezależne. A metoda skautowa? Jest jedną z wielu możliwości, z której może skorzystać dziewczynka. Zupełnie nie przywiązujemy do tego wagi. Jak często zauważamy, że możemy stosować system wychowujący do samodzielności, odpowiedzialności i równości i, dzięki któremu, dziewczynki w łatwiej stają się pełnoprawnymi obywatelkami? Nie każda dziewczyna na świecie może korzystać z takiego prawa.

Moje współtowarzyszki podróży są skautkami, działaczkami organizacji pozarządowych, są nauczycielkami lub pracują w biznesie. Żyją w krajach spokojnych lub w ogarniętych konfliktami, są muzułmankami, chrześcijankami, albo nie są zbyt religijne. Dla Afrykanek najważniejsze jest zachęcanie dziewczynek do chodzenia do szkoły i do nauki, uważają, że to klucz do niezależności kobiet. Satang, Gambijka – pracuje dla Think Young Women i prowadzi audycję radiową, pracuje z nastolatkami, które zaszły w ciążę. Margaret zakłada drużyny skautowe w Sudanie, pracuje w organizacji Winrock International, zajmuje się przede wszystkim wyrównywaniem różnic w społeczeństwie. Assionvi z Togo jest prawniczką, chce się przyjrzeć, jak zachęcać dziewczynki do działania i jak je na mawiać do tego, by były wolontariuszkami na rzecz lokalnej społeczności. Mariama z Sierra Leone przygotowuje się do wyborów, które nadejdą w jej kraju. Rwandyjka Pascaline walczy o członkostwo kobiet we władzy.

Azal, Afganka, jest bardzo młodą dentystką, dobrze zarabia i jako wolontariuszka, szefuje programowi dostępu edukacji dla kobiet http://afghannewgeneration.com/index.html. Jest bardzo energiczna. Strzela pytaniami jak z karabinu. Irakijka Bashaer jest dyrektorką szkoły dla 15-19 latek. Szkołę prowadzi w małym prowincjonalnym mieście, z dala od  Bagdadu, religia ma tutaj silny wpływ na życie społeczne i jej uczennice nie mogą np. samotnie chodzić po ulicach.

Dziewczynki wciąż nie wierzą, że mogą to wszystko robić, mówi Natalia, Chilijka. Jej skautki, tak jak my, obozują w lesie, bez wody z kranu i bez prądu. Chile to kraj leżący na wulkanach. Natalia opowiada, że skauci byli tymi, którzy najszybciej i najskuteczniej docierali z pomocą do ofiar ostatniego wybuchu wulkanu wiosną tego roku. Gulcan, Cypryjka – jest nauczycielką w szkole podstawowej, pomaga w prowadzeniu 22 nd Cyprus Famagusta Scout Group, Anezka, Czeszka, komisarz ds. międzynarodowych w JUNAK-u, opowiada o historii ruchu skautowego w Czechach, o dwukrotnym przerwaniu ciągłości – w czasie II wojny światowej i w czasie komunizmu. Mówi, że dla jej organizacji najważniejsze będzie stulecie ruchu, które niedługo będą obchodzić. Tak, brzmi to trochę znajomo. My w Europie nie mamy zbyt wielu zmartwień do pokonania?

Na marginesie

Czy wiecie, że kiedy chciałam poszukać pełnego tekstu piosenki, której fragment macie w tytule, dostałam w googlu tylko jeden wynik? ZHP w Chicago: Hej siostry, czeka na nas trud ogromny...

Waszyngton

Miasto jest monumentalne. Precyzyjnie zaplanowane, z potężnymi budynkami instytucji publicznych i urzędów. 

Czasem, mimo prób, trudno uciec od rzeczywistości - jesteśmy w programie budującym siłę dziewcząt, a dzisiaj poznałyśmy historię Ameryki, jeżdżąc po Waszyngtonie autokarem i widziałyśmy kilkanaście miejsc, budynków i pomników, wszystkie były poświęcone mężczyznom. Jedyne wspomniane kobiety, to Michelle Obama, która w ogrodach białego domu założyła ogród warzywny i propaguje zdrowy sposób odżywiania oraz matka, Fraser Robinson, która opiekuje się córkami pary prezydenckiej. To wszystko jest w gruncie rzeczy zrozumiałe, ale mało budujące. 

Żeby jednak oddać sprawiedliwość – sposób upamiętniania obywateli zasłużonych dla kraju jest przekonujący. Każda z postaci (przede wszystkim prezydentów) ma tak okazały pomnik lub budynek, że na stałe zapisuje się nie tylko w historii, jako twórca określonej zmiany, ale również na mapie miasta, stając się punktem orientacyjnym.

Abraham Lincoln

Biblioteka Kongresu, budynek Jeffersona

Kapitol

pomnik Waszyngtona

Amerykanie – i nasza przewodniczka i ci w podsłuchanych rozmowach – mówią o swojej historii w wielkich słowach, z patosem i z emocjami. Tak, jakby z każdym zdaniem potwierdzali potęgę swojego kraju.

pomnik żołnierzy poległych w Wietnamie

Spory wokół pomników nie są tylko naszą specyfiką - pomnik Martina Lutera Kinga JR, który widzicie poniżej, został postawiony z kamienia pochodzącego z Chin. Wywołało to wiele kontrowersji. Luter King, działacz na rzecz równości i walki z dyskryminacją rasową, będącą pochodną niewolnictwa, otrzymał kamień z kraju znanego z niewolniczej pracy i nierównych stosunków społecznych. 

pomnik Martina Lutera Kinga Jr.

Na marginesie

Czy wiecie, że Tadeusz Kościuszko był fundatorem pierwszej amerykańskiej szkoły dla Afroamerykanów? 

pomnik Kościuszki, nieopodal Białego Domu

Korespondencja z Ameryki

Od 2 dni jestem w Stanach Zjednoczonych, w ramach International Visitor Leadership Program. Przyjechałam tu na zaproszenie Departamentu Stanu USA. Biorę udział w 3 tygodniowym spotkaniu skautek i dziewczyn pracujących z dziewczynami. Tematem spotkania jest budowanie i rozwój możliwości organizacji pracujących z dziewczętami właśnie. Zamierzam sprawdzić, jakie wyzwania stają przed metoda skautową w 24 krajach świata.

Na marginesie

Mam grypę. Klimatyzacja mnie wykańcza. Większość dziewczyn to Afrykanki, szybko wyłuskałam Ukrainkę i Czeszkę (wschodnioeuropejski sposób noszenia ciuchów z H&M). Fajna Izraelka i Chlijka. Na razie trochę nudy. Powoli trudno mi myśleć po polsku. Chociaż wczoraj, kiedy biletomat połknął moje ostatnie 20$ (a karta nie działa) chciałam z tą żydowską Palestynką po polsku rozmawiać. Trochę się załamałam faktem, że muszę dzisiaj podkraść jedzenie ze śniadania.